De eerste stap en de laatste stap

De Oneness teachings zijn in essentie allemaal heel eenvoudig en zodra je het idee hebt, dat het ingewikkeld is, zit je eigenlijk al in een misverstand. En als je denkt dat je er enige inspanning voor moet doen, dan opnieuw begrijp je het niet goed. Want om de lessen van Oneness te begrijpen is er geen inspanning nodig. En geen inspanning leveren is trouwens niet hetzelfde als onverschilligheid.

Wat bedoel ik hier nu mee? Alle lessen zijn eigenlijk in één begrip samen te vatten en dat is ´gewaar zijn´. Vaak stellen mensen ons vragen in de trant van: 'Ik weet dat ik lelijkheid in me heb, jaloers ben, liefdeloos ben, boos ben, gewelddadig ben, etc en ik probeer dit lijden te ervaren en me er aan over te geven, maar er gebeurt helemaal niets. Ik voel me hulpeloos. Wanneer zal ik veranderen?’

We krijgen dus dit soort vragen, maar wat het meest belangrijke is om te begrijpen is dat de inhoud van jouw denkgeest (de mind) in het geheel niet belangrijk is. Het kan van alles zijn wat daar is. Het kan geweld zijn, geweldloosheid, boosheid, haat, jaloezie, frustratie, angst en nog veel meer... Maar met dat hele gebied van gedachten, gevoelens en emoties zijn we niet bezig in Oneness, omdat we dat namelijk helemaal niet kunnen veranderen. Daarom leveren we daar geen inspanningen, want de mind is zoals hij is en zijn aard zal altijd hetzelfde blijven. De menselijke geest is al heel erg oud, is nooit anders geweest. Er is maar één mind.

Wat doen we nu dan wel in Oneness? Wat is dan die verandering waar we over praten? Aan de ene kant zeggen we dat we niets zullen veranderen en aan de andere kant spreken we toch over een bepaalde verandering die plaatsvindt. De verandering waar we over spreken, is dat je je intens gewaar wordt van dat wat er is. Je wordt je er bewust van en dat is alles. Er is niets anders dat we kunnen doen en er is ook niets anders dat jij zou moeten doen.

We noemen dit ook wel inspanning zonder inspanning te leveren. De inspanning die je levert is je langzaamaan bewust te worden van wat er allemaal is en te zeggen: 'Oke, laat ik het gewaar zijn.' Dat is alles. Het is vaak lastig ermee te beginnen en als je bezig bent in dat bewustwordingsproces, zul je je op een gegeven moment gaan realiseren dat het een bijna onmogelijke opdracht is. Op dat moment zul je de handdoek in de ring gaan gooien en zeg je iets van 'Oh mijn God, dit is niet mogelijk.'

Dat is het moment dat overgave in het spel komt. En overgave is hier niet een of andere slaafse overgave. Het is louter de realisatie van dat jij niets kunt doen. Het is de realisatie van dat er niets gebeurt.
Op dat moment kan ‘grace’ plaatsvinden en zul je contact maken met de ‘divine’, met de bron, met de essentie van het leven. Het is een moment van genade, die jou thuis zal brengen. Niet dat je ergens naar toe zal gaan, want er is niets om naar toe te gaan. Je wordt je alleen maar steeds meer gewaar van wat er is en daaraan zul je je overgeven.

Dit is de eerste stap en ook de laatste stap. Het betekent niet dat jouw eerste stap je ergens anders naar toe brengt. Je gaat namelijk helemaal nergens heen, om de doodeenvoudige reden dat er helemaal geen plek is om naar toe te gaan. Je bent allang daar.

Dus wat is de eerste stap? De eerste stap is gewaar zijn.
En wat is de laatste stap? Gewaar zijn.
Er is alleen maar gewaar zijn.

Sri Bhagavan