Kalmte

Bhagavan, Ik verlies mijn kalmte heel dikwijls vooral in mijn omgang met mensen die dicht bij me staan. Wat moet ik doen, hoe kan ik mijn woede onder controle houden?

Woede is op de eerste plaats een natuurlijke emotie, die door alle mensen op enig moment wordt ervaren. Woede kan psychologische bronnen wakker maken die aanzetten tot collectief handelen. Maar helaas is woede voor velen uitgegroeid tot een niet te stuiten reactie. Normaal gesproken proberen mensen hun driftbui te beheersen, maar het oefenen om je woede binnen de perken te houden kan de gevoelens alleen maar doen toenemen. Vandaar dat men een heel andere kijk moet ontwikkelen, om er mee om te gaan.

Een buitensporige woede is een symptoom van een diep gewortelde emotionele lading, die in het onbewuste ligt opgeslagen, en de vraag is; “Wat deze lading is”. Het is een niet doorvoelde ervaring vanuit het verleden, die de neiging heeft zich te herhalen. Vandaar dat mensen die met emotionele ladingen door het leven gaan een beperkte visie op het leven hebben. Iedere situatie binnen een relatie wordt dan een gelegenheid om hun emotionele ladingen tot uitdrukking te brengen, en op een consequente wijze zijn ze heel gevoelig om te reageren.

Als je je van je woede wilt ontdoen, dan moet je de luidruchtige demonen van je bewustzijn tot rust brengen. Los de van streek geraakte dingen uit het verleden op, dat wil zeggen; werk aan de relatie en aan de problemen met jezelf. Dan zul je zeker een verandering in je reacties kunnen waarnemen. Je gaat dan woede ervaren zonder boosaardigheid. Het is een toestand die heel goed kan worden beschreven als; woede en dan minder woede die geen sporen achter laat.

vertaling: Anton Blok

Message on Day of Love

The absence of love is the root cause of all problems.

And the cause is not very far. It in fact lies in each individual. It is the inner condition of the individual, that is resulting in the condition of the collective. Every endeavour in life is only a pursuit for love. As a child one was unhappy, because he/she wanted to love him/her alone. Much later the search continued in school with teachers, spouse and the with one's children. So life has remained one long process of waiting. Often one tests his/her near and dear ones for what one calls real love and lands up feeling dissatified and angry.

What people think of as love is merely asking, craving and emploring for love. This 'asking' for love is what one thinks is love. The consequence is frustration, annoyance and desparation.

Every individual has a void inside. To fill the void one uses relationships. The person constantly needs to feel loved whereby he/she tends to be possessive in relationships. Where love is possession there is always the fear of losing it. One destriys his/her freedom and everybody else's freedom. An act of fear us claimed to be love! The truth is people don't love themselves and relationships is a means to love oneself. They try to fulfill themselves through relationships.

All love could only begin with love for oneself. Know that you could do only to others what you do unto yourself. Contemplating on it one would discover that the way one relates to oneself internally is exactly the way he/she relates to others. If an individual condemned and criticized himself for every thought, word or deed of his, he would certainly do the same to others also. If one was obsessed and disturbed with his/her own shortcomings, then he/she would trouble others as well about theur shortcomings too. When one stops warring with oneself and accepts himself/herself as he/she is, then one is in love with oneself. Ones has made peace withing and hence with the world. One would discover that love is the essence of the universe. It's one true nature.

Sri Amma